เพราะไม่มีจึงแตกต่าง

เรื่องเล่างานบริหาร ในวาระ 55 ปี มหาวิทยาลัยทักษิณ I 37 ทว่าคือการสร้างตัวตน เรื่องเล่า ประวัติศาสตร์และความทรงจำ�ใหม่ ให้ฟื้นกลับมามีพลัง...ด้วยการเล่าที่กระชับ ฉับไว สำ�นวนภาษาอัน เป็นเอกลักษณ์ การอุปมาอุปมัย สำ�นวน การอุปลักษณ์ที่เข้มข้น จริงจัง ...” แสงสว่างบางชนิดอาจเป็นเพียงแค่เครื่องอำ�พรางจุดมืด ดำ�ในใจกลางความมืดดำ�ของมนุษย์บางประเภท “หมู่บ้านแตก กระจายเป็นเศษเสี้ยว แต่ถึงยังงัยก็ต้องมีใครซักคนกล้าพอที่จะเก็บ รวบรวมเศษเสี้ยวพวกนั้นไว้” แถมสอดสอดอารมณ์ขันไว้ในบางช่วง บางตอน “ยามค่ำ�คืนกับเพื่อนป่าซาไกให้นอนเอาเท้าไว้ด้านในทับ เอาหัวออกนอก เพราะหากเสือขบหัวเรายังมีตีนให้วิ่งหนีได้”... นวนิยายที่ไม่ใช่แค่นวนิยาย เดฟั่นอาจทำ�ให้เราหัวเราะร่า สนุกสนาน ร้องไห้ เจ็บปวด ข่มปร่าพาหม่นเศร้ากับเรื่องราว เป็นอีกเรื่องที่ไม่ ควรพลาด แม้อาจมีความแย้งย้อนอยู่บ้างก็ตามที [ข้าพเจ้าเขียนและโพสต์เดฟั่น ตุลาคม 2564 ก่อนได้รับการ ประกาศเป็นหนังสือรางวัลซีไรต์ ในอีก 3 เดือนต่อมา] #ที่ที่เราจะไป และแมวตัวหนึ่ง บทกวีที่คลอเคลียไปกับ ปรากฏการณ์ อารมณ์แห่งยุคสมัยอย่างร้ายกาจ ชวนให้ฉงนและ หวาดหวั่นในที่เราจะไป #นกในกรงของเพื่อนบ้าน บทกวีที่ยั่วเย้า หยอกเย้า ต่อล้อต่อเถียง เสียดเย้ยสังคมด้วยภาษา ความหมาย พลัง และคำ�กวีที่ลงตัว ผลงาน ที่เป็นอีกหนึ่งในความภาคภูมิทั้งในฐานะบุคลากรมหาวิทยาลัยทักษิณ และการสร้างสรรค์งานกวี