เพราะไม่มีจึงแตกต่าง

เรื่องเล่างานบริหาร ในวาระ 55 ปี มหาวิทยาลัยทักษิณ I 43 ไม่รู้หรอกว่าเส้นแบ่งระหว่างความหิวโหยกับความโกรธแค้นนั้น เป็นเส้นแบ่งแค่ไหน และเงินทองที่ควรจะเอาไปจ่ายเป็นค่าแรงงาน ก็กลับเอาไปใช้ในการซื้อแก๊ส ซื้อปืน จ้างสายสืบและงานจารกรรม จัดทำ�บัญชีดำ� จัดการฝึกกำ�ลังคนกันเสียหมด ประชาชนหลั่งไหล กันไปเหมือนมดเหมือนปลวก เที่ยวเสาะหางานทำ� หาอาหารกิน แล้วความโกรธแค้นมันก็เริ่มหมักหมมอยู่ในหัวอกของพวกเขาขึ้นมา เรื่อยๆ…ในดวงตาของผู้หิวโหยนั้นบอกถึงความแค้นเคืองที่สุมขึ้น มาในวิญญาณของประชาชน ผลพวงแห่งความคับแค้นมันกำ�ลัง สั่งสมมีน้ำ�หนักมากขึ้นและหนักขึ้นทุกที่ กล่าวสำ�หรับข้าพเจ้า หลังจากหยิบวรรณกรรมเล่มนี้ขึ้นมาอ่าน ครั้งแรกเมื่อ 32 ปีก่อน ขณะเรียนมหาวิทยาลัยปี 1 จากการแนะนำ� ของรุ่นพี่นักอ่านคนหนึ่ง แถมด้วยความโก้ เท่ห์ เมื่อยามหยิบหนังสือ เล่มหนาเกือบ 1,000 หน้า ออกมาจากย่ามอ่านโชว์ต่อหน้าผู้คน แต่ ด้วยเนื้อหา/สาระอันบีบเครียด เคียดแค้นสุมทุมอยู่ในสวนอักษร ทำ�ให้ข้าพเจ้าอ่านไม่ค่อยปะติดปะต่อและรู้เรื่องมากนัก ทว่าหลังจากนั้นไม่นานเมื่อได้ลงศึกษาชุมชนกองขยะอ่อนนุช ซึ่งเป็นสถานที่ทิ้งขยะที่ใหญ่ที่สุดของกรุงเทพฯ ที่น่าแปลกใจก็คือมี คนกลุ่มหนึ่งอาศัยและยังชีพด้วยการเก็บขยะแลกเงิน “กองขยะ มหึมาคือชีวิตและความหวัง” ข้าพเจ้าเหมือนพลัดหลงเข้าไปโลกแห่งความลืมเลือน อดอยาก หิวโหย แต่ที่นั่นอีกเช่นกันที่ทำ�ให้ข้าพเจ้าได้พานพบกับ “มิตรภาพ”