เพราะไม่มีจึงแตกต่าง

เรื่องเล่างานบริหาร ในวาระ 55 ปี มหาวิทยาลัยทักษิณ I 59 ดึกดื่นเกือบเที่ยงคืน ข้าพเจ้าตัดสินใจหยิบโทรศัพท์ โทรหาเพื่อน อาจารย์ท่านหนึ่งในทีมบริหาร หลังมานั่งขบคิด ย้อนคิด ทบทวนถึง เหตุการณ์ของบ่ายวันที่ผ่านในระหว่างการประชุมสรุป ติดตามงาน ของทีมบริหาร ที่กำ�หนดไว้เช้าวันจันทร์สัปดาห์เว้นสัปดาห์ต่อเนื่อง กันมาร่วมปีนับตั้งแต่รับตำ�แหน่งบริหารระดับคณะ จะด้วยเหตุผลกลใดก็แล้วแต่ เมื่อการนำ�เสนอแผนและผล การดำ�เนินงานที่ไม่เป็นไปตามจังหวะเวลาที่กางวางไว้ร่วมกัน ทำ�ให้ ข้าพเจ้าออกอาการหงุดหงิด หัวฟัดหัวเหวี่ยง ก่อนโพล่งดังไปไม่ เกรงใจ “ทำ�งานให้ [เหมาะ]สมกับตำ�แหน่งหน่อย” เพื่อนอาจารย์ท่านนี้นิ่งเงียบ ข้าพเจ้าเดือด ทีมงานตกใจ บรรยากาศ อึมครึม น่าอึดอัด “ผมโมโหไปหน่อย ขอโทษครับ” คือ คำ�สารภาพจากก้นบึ้งหัวใจ ในสิ่งที่ค้างคา “ผมเข้าใจว่าท่านคณบดีต้องแบกรับกับอะไร ผมไม่โกรธ ผมต้อง