เพราะไม่มีจึงแตกต่าง

เรื่องเล่างานบริหาร ในวาระ 55 ปี มหาวิทยาลัยทักษิณ I 7 จากความทรงจำ� บางครานอนดูหนัง เจอคำ�สวยก็จะ Pause จด ข้อความไว้อย่างว่องไว ยามอ่านหนังสือ หนังสือพิมพ์ นิตยสาร ฟังรายการสารคดี วิทยุ โทรทัศน์ ข้าพเจ้ามีสมุดบันทึกอยู่ข้างตัว เสมอ ข้าพเจ้ามีสมุดบันทึกติดตัวเสมอ เมื่อใครถามจะบอกว่า เป็น ทหารตำ�รวจต้องมีปืน เป็นพระต้องมีหนังสือธรรมะ เป็นนิสิต นักศึกษาต้องมีตำ�รา เป็นครูบาอาจารย์ต้องมีสมุดบันทึก (และ ปากกา) เรื่องเล่าเหล่านี้ไม่ได้อ้างอิงแหล่งที่มาอย่างเป็นกิจจะลักษณะ ทั้งจากความไม่สมบูรณ์จากการบันทึกในสมุด ที่เจตนาเบื้องต้นแค่ ช่วยจำ� บ้างอยู่ในลิ้นชักความทรงจำ� จำ�ได้ หมายรู้ แต่นึกไม่ออกว่า มาจากไหน อย่างไร ใคร? เล่า ฟัง ต่อๆ กันมา เจอคำ�คม สวยงาม ของใคร ก็จะใช้คำ�ว่าบางคน บางใคร เป็นต้น ไม่มีเจตนาเป็นอื่นใด นอกจากนำ�มาแบ่งปัน ด้วยวิธีการเล่าแบบเก็บเล็ก เกร็ดน้อย มา เล่าแบบกลมกลืน/ไม่กลมกลืน ไม่ปะติดปะต่อ มีแย้งย้อน บ้างซ้อน ทับดั่งขนมชั้นแผ่นบางต่างสีที่ไม่เข้ากัน ทว่าเย้ายวนการเลาะลอกที ละชิ้นทีละชั้น แม้ “เพราะไม่มีจึงแตกต่าง เรื่องเล่างานบริหารในวาระ 55 ปี มหาวิทยาลัยทักษิณ” จะเกิดขึ้นในบริบทงานบริหารมหาวิทยาลัย ทักษิณ แต่เชื่อเหลือเกินว่าผู้อ่านจะเรียนรู้ ต่อยอดเป็นนักเดินทาง คุณภาพได้ในทางใดหนึ่งได้